INALIPUSTA AT KINALBO NG MATANDANG MATRIARKA ANG BUNTIS NA ASAWA NG MAFIA BOSS BAGO ITO ITINAPON SA ULAN. PERO NANG DUMATING ANG MONG CONVOY NI ROMAN KANE, NAWAKASAN ANG IMPYERNO AT NAGSIMULA ANG PAGSISING WALANG KATAPUSAN.
Sa buong lungsod ng bansa, walang sinuman ang hindi nakakakilala sa pangalang Roman Kane. Siya ang pinuno ng pinakamalaki, pinakamayaman, at pinakakinatatakutang sindikato. Isang lalaking may malamig na mga mata, walang awa sa mga kaaway, at may kapangyarihang magpabagsak ng mga negosyo at buhay sa isang pitik lang ng kanyang mga daliri. Ngunit sa likod ng kanyang madilim at mapanganib na mundo, may isang natatanging kahinaan si Roman—ang kanyang asawang si Aria. Si Aria ay isang simpleng babae mula sa isang mahirap na pamilya, walang alam sa mundo ng krimen at kapangyarihan, ngunit nagtataglay ng isang busilak na pusong binihag ang natutulog na kaluluwa ng Mafia Boss. Mahal na mahal siya ni Roman, kaya naman nang magdalantao ito, tila ba naging pinakaprotektadong reyna si Aria sa buong mansyon ng pamilyang Kane.
Ngunit ang pagmamahalong ito ay isang malaking tinik sa mata ng nanay ni Roman na si Victoria Kane. Si Victoria ang matandang matriarka ng pamilya—isang aristokratang babae na puno ng kasakiman, kayabangan, at labis na pagkamuhi kay Aria. Para kay Victoria, isang malaking kahihiyan na ang isang ordinaryong babaeng walang marangyang pinagmulan ang magdadala ng susunod na tagapagmana ng imperyong Kane. Habang naroroon si Roman, pilit na itinatago ni Victoria ang kanyang pangil, ngunit naghihintay lamang siya ng tamang pagkakataon upang tuluyang dinalisin si Aria mula sa kanilang pamilya. At ang pagkakataong iyon ay dumating nang mapilitang umalis si Roman patungong Europa para sa isang emergency na pagpupulong ng mga pinuno ng iba’t ibang sindikato na tatagal ng isang linggo.
Bago umalis si Roman, mahigpit niyang binalaan ang kanyang mga tauhan na bantayan ang kanyang asawa, ngunit nagkamali siya sa pagtitiwala sa mga gwardyang matagal nang tapat sa kanyang ina. Sa ikalawang gabi ng pag-alis ni Roman, habang natutulog si Aria sa kanilang silid, marahas na pumasok si Victoria kasama ang tatlong malalaking gwardya. Ginising nila si Aria at sapilitang binuhat pababa sa madilim na sala ng mansyon. Kahit na umiiyak at nagmamakaawa si Aria habang hawak ang kanyang walong buwang tiyan, walang awang itinulak siya ni Victoria sa sahig. Kumuha si Victoria ng isang electric shaver at sa harap ng mga nakangising katulong at gwardya, marahas niyang ginupit at inahit ang mahaba at magandang buhok ni Aria. Ito ang pinakamasakit na uri ng pagpapahiya na naisip ng matandang bae upang tuluyang basagin ang dignidad ng kanyang manugang. Pagkatapos nito, iniutos ni Victoria na kaladkarin si Aria palabas ng mansyon at itapon sa labas ng malaking bakal na gate, kasabay ng pagsisimula ng isang napakalakas at malamig na bagyo.
Nang ang marangya at makintab na itim na sasakyan ni Roman Kane ay sa wakas makarating sa mabatong kalsada patungo sa malaking pintuan ng mansyon ng mga Kane, isang hindi maiisip na tanawin ang bumungad sa kanya. Ang kanyang asawa, na walong buwang buntis sa kanilang unang anak, ay naglalakad nang mag-isa at walang kaming-kamay sa gitna ng nagyeyelong ulan. Ang kanyang mga paa ay duguan dahil sa matatalas na bato sa kalsada, habang ang isang kamay niya ay mahigpit na nakakapit sa kanyang malaki at umuusbong na tiyan upang protektahan ang sanggol mula sa matinding lamig. Ang kanyang cream-colored na bestida ay basang-basa na, dumikit na ito sa kanyang balat na parang isang malamig at basang papel na sumasakal sa kanyang katawan. At ang pinakanagpadurog sa puso ni Roman—ang maganda nitong buhok na palagi niyang hinahaplos gabi-gabi ay wala na; kalbo na ito at may mga sugat pa sa anit dahil sa marahas na pag-ahit.
“Aria!” ang nagngangalit at basag na sigaw ni Roman habang mabilis niyang itinulak ang pinto ng kanyang sasakyan bago pa man ito tuluyang huminto.
Bumaba si Roman sa gitna ng malakas na ulan, hindi alintana ang bagyo. Sa buong buhay ng kanyang mga tauhan, ngayon lamang nila nakita ang kanilang pinuno na tuluyang nawalan ng kontrol sa kanyang emosyon. Ang kanyang mukha ay naging parang isang demonyong galing sa kailaliman ng impyerno. Mabilis niyang binuhat si Aria mula sa basang kalsada. Ang katawan ng kanyang asawa ay nanginginig sa sobrang lamig, ang mga labi nito ay kulay asul na, at halos hindi na mabuhat ang mga talukap ng mata.
“R-Roman…” mahinang bulong ni Aria, bago tuluyang nawalan ng malay sa loob ng mga bisig ng kanyang asawa.
Hinubad ni Roman ang kanyang mamahaling itim na coat at maingat na ibinalot ito sa malamig na katawan ni Aria. Ipinasok niya ito sa loob ng sasakyan at sumigaw sa kanyang personal na doktor na kasama sa convoy na asikasuhin agad ang kanyang asawa. Matapos masigurong ligtas si Aria sa loob, lumingon si Roman sa malaking gate ng mansyon. Ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa isang uri ng galit na alam ng lahat ng kanyang mga tauhan na nangangahulugan ng kamatayan at pagkawasak. Hindi na siya naghintay na buksan ang gate; iniutos niya sa kanyang drayber na banggain ito gamit ang mabigat na SUV.
CRASH!
Nawasak ang malaking bakal na pinto at pumasok ang convoy ni Roman na parang isang hukbo ng mga anino. Naglakad si Roman pumasok sa main hall ng mansyon. Doon, nakaupo si Victoria sa kanyang marangyang upuan, mahinahong humihigop ng mainit na tsaa, nag-aakalang magmamakaawa ang kanyang anak o kaya naman ay tatanggapin na lamang ang nangyari dahil siya ang ina.
“Nandito ka na pala, Roman,” malamig na bati ni Victoria, hindi man lang tumatayo. “Ipinalayas ko na ang basurang ‘yan. Hindi siya karapat-dapat sa pangalang Kane. Humanap ka ng ibang babaeng mayaman na nararapat sa posisyon mo.”
Hindi sumagot si Roman. Lumapit siya sa lamesa ng kanyang ina, at sa isang mabilis na galaw, isinalpak niya ang kanyang kamay sa lamesa at itinaob ito, dahilan upang mabasag ang mamahaling porselanang tasa at tumapon ang mainit na tsaa sa marangyang karpet. Ang mga gwardyang naroon ay mabilis na humawak sa kanilang mga armas, ngunit bago pa man sila makakilos, ang mga tapat na tauhan ni Roman na kapapasok pa lamang ay nakatutok na ang mga baril sa bawat isa sa kanila.
“Sino ang nagbigay sa inyo ng karapatang hawakan ang asawa ko?” ang boses ni Roman ay mahaba, mababa, ngunit nagtataglay ng nakakakilabot na lamig na nagpapatak sa pawis ng bawat gwardyang naroon. “Lahat ng humawak kay Aria ngayong gabi… siguraduhin ninyong hindi na muling makakakita ng liwanag bukas.”
“Roman! Ako ang nanay mo! Paano mo ako magaganyan dahil lang sa isang walang kwentang babae?!” sigaw ni Victoria, sa unang pagkakataon ay nakaramdam ng matinding takot nang makita ang kawalan ng pagmamahal sa mga mata ng sarili niyang anak.
Lumapit si Roman kay Victoria, ang kanyang mukha ay ilang pulgada na lamang ang layo sa mukha ng matandang babae. “Noong pinili kong maging pinuno ng pamilyang ito, tinalikuran ko na ang pagkakaroon ng ina, Victoria. Ang tanging pamilya ko ay si Aria at ang anak na nasa sinapupunan niya. Ang ginawa mo sa kanya ngayong gabi ay isang deklarasyon ng digmaan laban sa akin.”
Inilabas ni Roman ang isang piraso ng papel mula sa kanyang bulsa—isang kasulatan na legal na nag-aalis kay Victoria sa lahat ng mga ari-arian, bank accounts, at mga ari-arian ng pamilyang Kane na nakapangalan pa sa kanya.
“Simula sa gabing ito, wala ka nang kahit isang sentimo. Wala ka nang pangalan. At wala ka nang tirahan,” malamig na deklara ni Roman. “Ipatatapon kita sa isang liblib na isla sa dulong bahagi ng bansa, kung saan mamumuhay ka nang mag-isa sa isang maliit na kubo na walang kuryente, walang katulong, at walang karangyaan. Doon mo gugulin ang natitirang mga araw ng buhay mo. At kapag nalaman kong sinubukan mong umalis doon, sisiguraduhin kong ang mga gwardya ko mismo ang magpapakain sa’yo sa mga pating.”
“Hindi mo magagawa sa akin ito! Anak kita!” pagmamakaawa at pag-iyak ni Victoria habang kinakaladkad siya ng mga tauhan ni Roman palabas ng mansyon, habang ang kanyang mga mamahaling hiyas ay nangalaglag sa sahig. Ngunit walang lingon-lingon si Roman. Tinalikuran niya ang kanyang ina nang walang kahit anong bakas ng pag-aalinlangan.
Mabilis na bumalik si Roman sa sasakyan kung saan kasalukuyang nilalagyan ng oxygen at mga kumot si Aria. Sa buong biyahe patungo sa pinakamalaking ospital, hindi binitawan ni Roman ang kamay ng kanyang asawa. Paulit-ulit niyang hinalikan ang dinalasang anit nito, humihingi ng tawad sa bawat segundong wala siya sa tabi nito para magsilbing kalasag.
Makalipas ang ilang linggo, sa loob ng isang ligtas at pribadong silid sa ospital, dahan-dahang imulat ni Aria ang kanyang mga mata. Ang unang narinig niya ay ang malambing na iyak ng isang sanggol. Sa tabi ng kanyang kama, nakaupo si Roman, hawak ang kanilang bagong silang na malusog na anak na lalaki. Ang Mafia Boss na kinatatakutan ng buong mundo ay umiiyak habang nakatingin sa kanyang mag-ina.
Inabot ni Roman ang sanggol kay Aria at dahan-dahang hinaplos ang natitirang mga sugat sa ulo ng kanyang asawa. “Ligtas na kayo, Aria. Wala nang makakatapak sa’yo muli. Ipinangako ko sa’yo, binuwag ko na ang bawat anino ng nakaraan na nagdulot sa’yo ng sakit.”
Ngumiti si Aria sa gitna ng kanyang mga luha, habang yakap ang kanyang anak at ang lalaking pinili siyang protektahan laban sa kahit na kanino. Sa huli, natutunan ng pamilyang Kane na ang tunay na kapangyarihan ay hindi nasusukat sa yaman o purong dugo, kundi sa bagsik ng isang lalaking handang sunugin ang sarili niyang mundo para lamang panatilihing ligtas ang babaeng kanyang minamahal.
